![]() |
16 JANUARI 1937 Op 16 januari 1937 wordt in Den Haag Jacoba Adriana Hollestelle geboren. Haar ouders geven haar de roepnaam Conny. Als ze 11 is begint ze aan de HBS, waarvan ze in 1953 haar diploma haalt. In haar vrije tijd volgt Conny ballet- en spraaklessen en zingt ze in het AVRO-kinderkoor van Herman Broekhuizen, dat regelmatig op de radio te horen is. Conny's stem valt op, en al snel mag ze met enige regelmaat solo's zingen. Ze leert de etaleur Wim van den Bos kennen, met wie ze in 1959 trouwt. Het paar krijgt een dochter: Karin. HET BEGIN Conny's carrière begint steeds meer vorm te krijgen: februari 1960 treedt op in KRO's Springplank en later in AVRO's Nieuwe Oogst, twee programma's voor jong talent. Op de vraag of ze van zingen haar beroep wil maken, antwoordt Conny dat zingen een leuke bezigheid is, maar dat ze in de eerste plaats moeder en huisvrouw is. Wim heeft in het begin geen problemen met de hobby van zijn vrouw. Hij rijdt haar zelfs regelmatig naar optredens toe. |
| In 1961 raakt alles is een stroomversnelling. Begin 1961 verschijnen twee liedjes die Conny in Springplank zong op een verzamel-LP, zodat het platenkopend publiek voor het eerst met Conny kennis kan maken. Ook maakt ze deel uit van de ploeg die Nederland op het Knokke-festival vertegenwoordigt. Conny ziet haar deelname aan het Knokke-festival als het officiële begin van haar carrière. Ze sleept door haar deelname een platencontract bij Phonogram in de wacht. In dit contract staat dat er van Conny minimaal twee singles per jaar uitgebracht zullen worden, ongeacht het succes van deze singles. De eerste single verschijnt in het najaar van 1961: "Ninotchka". Op b-kant staat het nummer "Adieu", een Nederlandse bewerking van "Mon Dieu", een | ![]() |
| succes van Conny's grote voorbeeld Edith
Piaf. Op TV maakt Conny haar debuut bij de VARA in een
show van Bruce Low. |
![]() |
Op 27 februari 1962 doet Conny
mee aan de Nederlandse voorronde voor het Eurovisie
Songfestival. Met het lied "Zachtjes" eindigt
ze op de derde plaats. Een paar weken eerder is Conny's
tweede single verschenen, "Mijn hart bemint
teveel", met op de b-kant wederom een Nederlandse
bewerking van een Piaf-nummer. De single haalt slechte
verkoopcijfers, dus wordt een nieuwe weg naar succes
gezocht. In plaats van "Zachtjes" als opvolger
uit te brengen, komt Phonogram met twee Duitse schlagers
van de populaire Gerhard Wendland aanzetten. Dit genre
ligt Conny absoluut niet, en de single "Kijk me eens
diep in mijn ogen" is een van de weinige waar Conny
zich voor de rest van haar carrière diep voor schaamt. In 1963 gaat het eindelijk de goede kant op. Annie M.G. Schmidt schrijft een Nederlandse tekst op Pete Seeger's "Where have all the flowers gone", dat op dat moment een groot succes is voor Marlene Dietrich. De single "Waar zijn al de bloemen toch" verschijnt in het voorjaar en behaalt goede verkoopcijfers. Daarna volgt de single "Raak me niet aan!", die het nog beter doet. De singles |
| die in 1964 volgen doen het eveneens niet
slecht, maar de hit die zorgt voor een definitieve
doorbraak zit er niet tussen. Conny heeft inmiddels wel
een dusdanige reputatie opgebouwd dat de NCRV haar een
serie shows laat maken onder de naam "Zeg maar
Conny", waarvan de eerste wordt uitgezonden op 24
december 1964. |
![]() |
SONGFESTIVALS Conny wordt gevraagd om in 1965 opnieuw mee te doen aan de Nederlandse voorronde voor het Eurovisie Songfestival. Vijf artiesten zullen tijdens de finale strijden om de overwinning, nadat ze in de week daaraan voorafgaand in een individuele voorronde drie liedjes hebben gezongen. Op 10 februari zingt Conny "Laat me alleen", "'t Is genoeg" en "Van de week", waarvan "'t Is genoeg" als finalelied uit de bus komt. Verwacht wordt dat de immens populaire Trea Dobbs met haar "Ploem ploem jenka" de finale op 13 februari zal winnen en Nederland zal mogen vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival in Napels, Italië. Maar al meteen nadat de puntentelling is begonnen neemt Conny een voorsprong, die gedurende de voortgang van de puntentelling alleen maar uitloopt. De gedoodverfde winnares Trea Dobbs eindigt uiteindelijk op de derde plaats, achter Conny en achter Ronnie Tober, die net als Conny aan het begin van een succesvolle |
| carrière staat. Op 17 maart vertrekt
Conny vol goede moed naar Italië. De dagen voor het
songfestival brengt Conny niet alleen door met repeteren,
maar ze gaat ook naar de kapper om op 20 maart goed voor
de dag te kunnen komen. Nog jaren daarna zou Conny het
hebben over 'die afschuwelijke kapper in Napels'! Met een
coupe die haar niet bevalt stapt Conny op de avond van de
20e maart op het Eurovisie-podium. Haar optreden laat
niets te wensen over, maar desondanks zit er niet meer in
dan een 11e positie in het eindklassement. Het nieuwe
Franse tieneridool France Gall wint voor Luxemburg met
het door Serge Gainsbourg geschreven "Poupée de
cire, poupée de son", dat in vele landen een groot
succes zal worden. |
| Het Eurovisie Songfestival brengt
Conny dan misschien niet de overwinning, ze krijgt er wel
veel werk door. Zo doet ze onder andere mee aan het
indertijd befaamde International Festival Of Light Music
in het Poolse Sopot, beter bekend als het Sopot Festival.
Op het Sopot Festival zingt Conny drie liedjes: op 5
augustus zingt ze "Speel toch open kaart" van
Ted Powder en Pieter Goemans, op 6 augustus "Een
taxi naar het station" en op 7 augustus "Trop
tard" van Charles Aznavour. Geen van deze liedjes
wordt door Conny op de plaat gezet. Pas in latere jaren
verschijnen er LP's van het Sopot Festival. DE GROTE DOORBRAAK Het huwelijk tussen Wim en Conny is inmiddels op de klippen gelopen. Wim vindt het maar niks dat zijn vrouw steeds meer tijd besteedt aan haar carrière. Hij vindt dat de plek van de vrouw in de eerste plaats thuis is. |
![]() |
| Aangezien Conny inmiddels bekend
is onder de naam Conny van den Bos, besluit ze na de
scheiding Wim's achternaam te blijven gebruiken in haar
artiestennaam. Conny is intussen opnieuw verliefd
geworden, en op 2 februari 1966 trouwt ze met Ger Faber,
bekend van het Leedy Trio. |
![]() |
Rond die tijd is Conny ook in de
platenstudio te vinden voor de opname van een nieuwe
single. De a-kant is inmiddels af. Gerrit den Braber
heeft onder het pseudoniem Lodewijk Post een Nederlandse
tekst geschreven op "Capri, c' est fini", waar
Hervé Vilard in 1965 zijn grote doorbraak mee beleefde.
Met de b-kant wil het niet echt vlotten. Van het nummer
dat men in gedachten heeft spreekt de tekst welaan, maar
eigenlijk niemand is enthousiast over de melodie. Een
reddende engel komt langs in de vorm van Peter Koelewijn,
die toevallig net in de studio moet zijn. Hij bekijkt de
tekst, begint wat op een gitaar te tokkelen en binnen de
korste tijd is de melodie klaar. Wat in eerste instantie
bedoeld was als de b-kant van een single wordt Conny's
eerste grote hit: "Ik ben gelukkig zonder
jou". Maanden staat dit lied in de hitlijsten, en
Conny haalt er zelfs de Top 10 mee. Het levert Conny met
45.000 verkochte exemplaren een zilveren plaat op. Door
dit succes durft Phonogram het aan een LP met Conny op te
nemen. Op deze LP staat Conny's volgende grote hit:
"Paleis met gouden muren". Conny is blij met het succes, waar ze lang op heeft moeten wachten, maar de reputatie die Conny al kreeg bij nummers als "Raak me niet aan!" en "'t Is genoeg" is door de hits "Ik ben gelukkig zonder jou" en "Paleis met gouden muren" versterkt: de harde, getergde vrouw. Conny heeft geen hekel aan het repertoire dat ze zingt. Ze kan er alleen niet goed tegen in een hokje te worden gestopt, en wil laten horen dat ze ook andere dingen kan. |
| BUITENLAND In het voorjaar van 1967 heeft Conny een redelijk succes met de single "Mijn man". Na het succes in Nederland vindt de platenmaatschappij het tijd om Conny in het buitenland te promoten. Er worden nummers in het Duits en Engels opgenomen en Conny verschijnt onder andere in de Caterina Valente-show om daar "Der Mann meiner Wahl" te zingen. Bij de BBC zingt Conny "You're closer to me". De verwachtingen zijn hooggespannen, maar helaas lukt het niet om internationaal door te breken. In augustus 1968 wordt "Where are they now" uitgebracht in de Verenigde Staten en Canada. De single bereikt op 14 september de 31e |
| plaats van de Colorado Hit Parade, maar meer zit er ook aan de andere kant van de oceaan niet in. De plannen voor een buitenlandse carrière gaan echter niet in de ijskast. Als eerste wordt de naam Conny van den Bos veranderd in Conny Vandenbos. Conny is hier blij mee, omdat ze deze naam ziet als een nieuwe artiestennaam en niet langer als de naam van haar ex-man. Nadat ze is uitgenodigd om in het voorprogamma van Cliff Richard te staan, duikt Conny de studio in en neemt vijf nieuwe Engelstalige nummers op. Twee daarvan verschijnen in januari 1969 zowel in Nederland als in Groot Brittanië op single. Conny vertrekt naar Londen, om van daaruit naar het noorden te reizen voor haar optredens met Cliff Richard. Conny is hoog zwanger, en het optreden valt haar zwaar. Het Engelse avontuur is voor Conny een grote desillusie: haar naam en reputatie schijnen niemand iets te kunnen schelen. Ze beseft dat ze bij een carrière in het buitenland weer dezelfde stijle ladder op zal moeten die ze de jaren daarvoor in Nederland heeft beklommen. Ze is dan | ![]() |
| ook zielsgelukkig als ze weer naar Nederland terug kan. De maanden daarna doet Conny het rustig aan en op 14 mei bevalt ze van een zoon: Jeroen. Na een paar maanden rust vertrekt Conny in augustus naar Split in Joegoslavië om Nederland te vertegenwoordigen op een songfestival met het speciaal voor het festival geschreven lied "Vlag van mij". In tegenstelling tot Conny's eerste echtgenoot, vindt Ger Faber het geen probleem dat zijn vrouw veel van huis is door haar werk en hij thuis de boel draaiende moet houden. |
![]() |
In 1970 vindt men het bij Phonogram tijd om muzikaal een nieuwe wending te geven aan Conny's carrière. Rik van der Linden, die op dat moment met Ekseption zeer succesvol is, wordt gevraagd twee nummers voor de nieuwe single van Conny te arrangeren, waaronder "Vlag van mij". Het publiek zit niet op deze nieuwe Conny te wachten, en de single blijft in de winkels liggen. Er ontstaat wrijving tussen Conny en Phonogram. Conny is niet gelukkig met het repertoire dat de platenmaatschappij haar toeschuift, dat voor een groot deel voort borduurt op hetzelfde thema als "Ik ben gelukkig zonder jou". Niet lang na het verschijnen van de single "Al m'n tranen" komt het tot een breuk. Na een weinig succesvolle single op het Imperial-label van Bovema wordt het angstig stil en Conny lijkt in de anonimiteit te verdwijnen. |
| EEN ANDERE KOERS In januari 1973 meldt platenmaatschappij Basart dat er vergevorderde onderhandelingen gaande zijn met Conny. Gedurende vele maanden wordt reperoire doorgenomen en afgekeurd, tot in 1974 een LP kan worden afgeleverd waar zowel Conny als haar nieuwe platenmaatschappij volledig achter kan staan: "Een vrouw van deze tijd". Een titel die niet alleen slaat op de mens Conny Vandenbos, maar ook op de zangeres. Op de LP staat repertoire dat totaal verschilt van dat wat Conny in de jaren '60 zong. Het zogenoemde luisterlied staat |
![]() |
nu centraal, liedjes met een
verhaal. Mocht "Tjeukemeer", de eerste single,
voornamelijk op radio-aandacht rekenen, de tweede single
zorgt er voor dat de mensen massaal naar de winkel rennen
om deze aan te schaffen:"Een roosje, m'n
Roosje" wordt Conny's grootste hit uit de jaren '70.
Blij verrast door dit succes wordt meteen gewerkt aan een
opvolger voor "Een vrouw van deze tijd". Conny
is helemaal terug en de LP "Van dichtbij" is in
de voorverkoop al goed voor goud. Uiteindelijk zal deze
LP Conny een platina plaat met diamant opleveren. De
diamant krijgt Conny omdat er niet eerder van een
Nederlandse LP zoveel zijn verkocht. De twee singles van
"Van dichtbij" brengen Conny wederom hoog in de
Top 40: "Drie zomers lang" en "Sjakie van
de hoek". Inmiddels is het rode krullenkapsel dat
Conny sinds haar come-back draagt een rage geworden. Conny's oude platenmaatschappij slaapt niet, en ziet |
| kans een graantje mee te pikken van Conny's nieuwe succes: ze brengen de LP "Liedjesalbum" uit. Conny is woest. Niet omdat ze niet achter het repertoire op de plaat staat, maar omdat de platenmaatschappij het album presenteert als een compleet nieuw album van Conny, met op de hoes een foto uit een tv-show uit 1975, terwijl het materiaal op de plaat veel ouder is. Ze vindt dat het publiek op die manier misleid wordt. Bij latere persingen wordt de titel dan ook gewijzigd in "Liedjesalbum 1961-1971". |
In 1976 verschijnt de succesvolle LP "Zo wil ik leven", waar Conny in 1977 een Edison voor in ontvangst mag nemen. De single "Ome Arie" volgt zonder probleem het succes van zijn voorgangers. En in 1977 mag Conny nóg een prijs in ontvangst nemen: de prestigieuze Gouden Harp. Net als Phonogram indertijd, vindt men het bij Basart tijd om het in het buitenland te proberen. Twaalf van Conny's mooiste liedjes worden door Ralph Dahmen voorzien van een Duitse tekst, en in mei 1977 komt de LP "Eine Frau von heute" bij onze oosterburen uit. De LP wordt positief ontvangen, en Conny verschijnt op de Duitse TV om enkele nummers te zingen. In Nederland wordt intussen door inmiddels vaste tekstschrijvers Gerrit den Braber en Herman Pieter de Boer gewerkt aan repertoire voor een nieuwe LP. Eind 1977 verschijnt de LP "Licht en schaduw", waarvan de single "Weet je wat we doen" het grootste succes wordt. PLATEN, PRIJZEN, RADIO, REVUE In 1978 mag Conny als eerste de Edith Piaf trofee in ontvangst nemen. Naar aanleiding daarvan neemt Conny een hommage op aan haar grote voorbeeld: een medley van de bekendste nummers van Piaf. Het |
![]() |
| belooft een goed jaar te worden: er zijn plannen voor een tweede Duitstalige LP en Conny is ook bezig met een nieuw Nederlandstalig album, dat eind 1978 moet verschijnen. Het rommelt echter bij Basart. Ondanks de |
![]() |
successen van Conny blijkt de
platenmaatschappij het hoofd niet boven water te kunnen
houden, en eind 1978 gaat Basart failliet. De inmiddels
opgenomen LP "Samen met jou" dreigt op de plank
te blijven liggen, maar de productie wordt overgenomen
door Phonogram, Conny's oude platenmaatschappij. In april
1979 wordt de LP alsnog uitgebracht onder de titel
"Over liefde". In eerste instantie is Conny
niet blij met de hereniging met Phonogram, maar als
blijkt dat de mensen waar ze begin jaren '70 problemen
mee had er niet meer werken, kan ze zich er bij
neerleggen. In 1979 laat Conny zien van meerdere markten thuis te zijn als ze in de revue van André van Duin meespeelt en ze bij de TROS het radioprogramma "Close up" presenteert. Van die omroep ontvangt ze voor het tweede van drie jaar op een rij de Productieprijs. Als ze door lezers van de Belgische Story ook nog wordt uitgeroepen tot Vrouw |
| van het Jaar, kan 1979 worden
afgesloten als wederom een jaar om met plezier op terug
te kijken. |
| HETZE In 1980 gaat een lang gekoesterde wens van Conny in vervulling: ze neemt een LP op met uitsluitend nummers van Janis Ian. Een aantal jaren daarvoor heeft Conny de Amerikaanse zangeres leren kennen, en er is een hechte vriendschap tussen de twee vrouwen ontstaan. Als Conny haar te kennen geeft dat ze graag een heel album met nummers van haar zou willen opnemen, zegt Janis dat de platenmaatschappij daar waarschijnlijk niets in zal zien. Janis is dan ook verbaasd als ze begin 1980 gebeld wordt door iemand van de platenmaatschappij die haar vertelt dat Conny een LP met repertoire van haar aan het opnemen is. Als gevraagd wordt of ze ook enkele nieuwe nummers voor het album wil schrijven, stemt ze meteen toe. Janis stelt zelfs voor een duet met Conny op te nemen. Het duet "Don't leave tonight" wordt een grote hit en ook de LP verkoopt uitstekend. Na deze LP zit Conny's contract er op, en ze besluit niet met Phonogram verder te gaan, maar op zoek te gaan naar een andere platenmaatschappij. Interesse komt onder andere van EMI, en Conny besluit met hun in zee te gaan. Er wordt een contract getekend voor drie jaar en eind 1981 verschijnt de eerste LP: "Vogelvrij". In tegenstelling tot de vorige LP's, lijkt deze z'n weg naar het publiek maar moeilijk te kunnen vinden. |
![]() |
| Op langere termijn verkoopt de LP
niet slecht, maar de platenmaatschappij is vooral
geïnteresseerd in wat op korte termijn haalbaar is.
Conny vermoedt dat de plotselinge terugval van het succes
te maken heeft met een hetze die Phonogram tegen haar in
gang heeft gezet. De platenmaatschappij wilde niet dat
Conny zou vertrekken en zorgde als eerste voor de
verwijdering tussen Conny en haar vaste producer Eric
Boom. Daarna werd een aantal prominente Nederlanders, die
in dienst waren bij Phonogram, overgehaald zich in de
pers niet al te positief over Conny uit te laten. Door
deze negatieve publiciteit lijken de mensen minder
geïnteresseerd in wat Conny als zangeres te bieden
heeft. Op TV krijgt Conny ook niet veel kans de LP en de
van de LP getrokken singles te promoten. |
![]() |
ZANGERES, ACTRICE,
PRESENTATRICE In 1982 ontvangt Conny de Gulden Vedel, de prijs die jaarlijks door de Nederlandse Vereniging van Dansleraren wordt uitgereikt aan een artiest wiens muziek veelvuldig wordt gebruikt op dansscholen. Op "Sjakie van de hoek" is menig quick-stepje gedanst tijdens de dansles. Op TV presenteert Conny diverse muziekprogramma's en ook kan Conny haar acteertalent tonen in de jeugdfilm "Knokken voor twee", die in december in première gaat. "Net als iedereen", de opvolger van "Vogelvrij" die in het voorjaar van 1983 verschijnt, doet het beter dan zijn voorganger, maar niet goed genoeg om bij EMI het vertrouwen te wekken een volgende LP op te nemen. Er worden nog enkele singles uitgebracht, maar in 1984 sluiten bij EMI de deuren voor Conny. In de plaatloze periode die aanbreekt is |
| Conny werkzaam bij Conamus, en
medeproduceert ze in het kader van "Wie in 't
Nederlands wil zingen" de LP "De jaren
'80". |
| In het seizoen '86-'87 speelt
Conny in de musical "Boefje". Eind 1986 is
Conny weer met een nieuw nummer op de radio te horen:
"Wat is nou geluk". In een interview wordt
gevraagd of er ook een nieuwe LP aan zit te komen. Conny
antwoordt dat eerst moet worden gekeken hoe de verkopen
van de single zullen zijn. Al verkoopt de single niet
bijster goed, toch verschijnt er in mei 1987 een nieuw
album. "De mooiste dag" verschijnt ook op CD,
wat op dat moment nog een vrij nieuw medium is. De nieuwe
single "Wat ben ik blij dat er liefde bestaat"
zorgt eindelijk weer voor een succes. In het seizoen '87-'88 speelt Conny in de musical "Heimwee". Hier leert ze de jonge Wim Rijken kennen. Het klikt tussen die twee en ze besluiten een duet op te nemen. Het Piaf-succes "A quoi ça sert l'amour" wordt in het Nederlands omgedoopt tot "Wie weet wat liefde is" en het nummer komt hoog in de |
![]() |
| Nederlandstalige hitlijsten te
staan. Ook Vlaanderen ontvangt het nummer goed. In de jaren die volgen gaat Conny zich meer en meer toeleggen op het presenteren van radioprogramma's, en is het op muzikaal gebied wat stil. Ze presenteert onder andere bij Radio Utrecht en stapt daarna over naar Radio Noordzee Nationaal, waar ze het goed beluisterde "Thee voor twee" presenteert. |
![]() |
In 1992 treedt de zangeres weer
op de voorgrond. De CD "Nu" verschijnt en Conny
gaat op tournee. Daarna concentreert Conny zich weer op
het presenteren van haar radioprogramma. Op 31 januari
1995 verschijnt de CD "Vriendschap", die in
eerste instantie alleen bij drogisterijketen Het Kruidvat
te koop is. Nadat alle 50.000 exemplaren zijn verkocht
komt de CD in april onder de titel "Een echte
vriend" ook in de reguliere CD-winkels te liggen.
Conny blijft optreden, maar een nieuwe CD komt er ondanks
het succes van "Vriendschap" niet. JUBILEUM EN AFSCHEID 1998 lijkt in eerste instantie een jaar zoals de voorgaande te worden, maar tegen de zomer gaat de gezondheid van Conny's man Ger sterk achteruit. Hij overlijdt op 31 juli, en Conny is de man die ruim 30 jaar haar echtgenoot, mentor en maatje was kwijt. Conny is gebroken en zal het verlies van Ger nooit helemaal te boven komen. Toch probeert ze vrij snel de draad van het dagelijkse leven weer op te pikken en gaat door met het presenteren van haar radioprogramma. Vrij abrupt komt hier een eind aan als Radio Noordzee van koers wil veranderen en vlak voor de Kerst bijna alle presentatoren ontslaat. Voor Conny wordt geen uitzondering gemaakt, ondanks dat haar programma tot de best |
| beluisterde van de zender
behoort. Conny stapt naar de rechter, maar verliest na
een lange en hevige strijd. Haar radiowerk zet ze met
succes voort bij Radio West. Op TV is ze te zien in het
panel van "Zo vader, zo zoon". In 2000 krijgt Conny een tegel in de Rotterdamse Hall of Fame. |
| Op 30 september 2001 viert Conny
haar 40-jarig ariestenjubileum met een groots concert in
het Scheveningse Kurhaus. Ze zit vol plannen: in 2002 wil ze weer gaan
touren en ter gelegenheid van haar jubileum wordt een
verzamel-CD uitgebracht met Conny's persoonlijke
favorieten uit haar imposante oeuvre, waaronder drie
nieuwe nummers. Die nieuwe nummers moeten de basis gaan
vormen voor een in 2002 te verschijnen album. Na afloop
van haar jubileumconcert wordt Conny geëerd en benoemd
tot Ridder in de orde van Oranje Nassau. Helaas blijkt Conny's jubileumconcert haar afscheidsconcert te zijn. Conny voelt zich al geruime tijd niet goed, maar hoe ziek ze werkelijk is krijgt ze medio maart pas te horen. Slechts een kleine kring van familie en intieme vrienden wordt door Conny ingelicht over haar conditie. Op 7 april 2002 overlijdt ze na een kort ziekbed op 65-jarige leeftijd. Vriend en vijand is geschokt door Conny's plotselinge dood. Conny's wens is dat het nieuws omtrent haar overlijden pas na de begrafenis naar buiten wordt gebracht, maar helaas lekt het nieuws toch voortijdig uit. ONVERGETELIJK Dat Conny niet vergeten is, blijkt als op 18 april 2004 een groot aantal fans samenkomt op de Conny Vandenbos-dag, een dag die de jaren daarna gevolgd wordt door een aantal Conny-dagen bij fans thuis. |
![]() |
| Ook haar collega's zijn Conny
niet vergeten. Voor de Conny Vandenbos-dag heeft Janis
Ian een boodschap voor de fans ingesproken, waarin ze
vertelt over haar herinneringen aan Conny en hoe
bijzonder Conny voor haar was. Ook tekent Janis de eerste
pagina van het gastenboek van de fandag. Tijdens het
concert dat de Amerikaanse zangeres in maart 2004 geeft
in de Kleine Komedie in Amsterdam staat ze een moment
stil bij Conny en draagt een lied aan haar op. In mei 2002 brengt een aantal artiesten een hommage aan Conny tijdens het Alternatieve Songfestival, waar Conny ook bij had zullen zijn. In 2003 zingt Loes Luca tijdens de finale van het Nationale Songfestival "'t Is genoeg" als eerbetoon. Goede vriend Benny Neyman, die het rode krukje heeft geërfd dat Conny tijdens ieder optreden op het podium had staan, zingt tijdens zijn theatervoorstellingen een medley van een aantal van Conny's successen en zingt met Conny's stem op de band zijn hit "Zolang je bij me bent". Beide nummers staan ook op Benny's CD "Bitter en zoet" en het duet komt in januari 2003 op single uit. Verder brengen ook André van Duin, Saskia & Serge en Willeke Alberti hommages aan Conny. Op 2 december 2007 eert en herdenkt een groot aantal artiesten (waaronder Benny Neyman, Saskia & Serge, Astrid Nijgh en Wim Rijken) Conny in theater "De meervaart" in Amsterdam tijdens het uitverkochte hommage-concert "Het gaat niet over". Wat niemand dan nog kan vermoeden, is dat het optreden van Benny Neyman tijdens de hommage zijn laatste zal zijn. Enkele weken na de hommage wordt het trieste nieuws naar buiten gebracht dat Benny ongeneeslijk ziek is en op 7 februari 2008 overlijdt hij. Tijdens de uitvaart staat naast Benny's kist, die omgeven is door een zee van witte bloemen, Conny's rode krukje met daarop één rode roos... |
© 2005-2008 www.connyvandenbos.com